Bu vaka öyküsü, 4 yaşında, özellikle heyecanlandığında ve yeni ortamlarda konuşurken takılmaları belirginleşen bir çocuğu anlatmaktadır. Aile, “cümleyi bir türlü bitiremiyor, kelimenin başında takılıp kalıyor” şikâyetiyle başvurdu.

Başvuru Nedeni ve Değerlendirme

Aile görüşmesinde; takılmaların yaklaşık 6 aydır devam ettiği, özellikle aile dışındaki kişilerle konuşurken çocuğun konuşmaktan kaçınmaya başladığı öğrenildi. Yapılan değerlendirmede:

• Ses, kelime ve cümle düzeyinde tekrarlayan kekemelik anları,
• Özellikle cümle başında “eee, şey” gibi dolgu kelimeleri ile başlama denemeleri,
• Bazen konuşma öncesinde derin nefes alma ve yüz mimiklerinde gerilim

gözlemlendi. Değerlendirme sonrası çocuğun yaşına uygun bir terapi programı planlandı.

Terapi Süreci

Terapi süreci 4 ana başlık altında yapılandırıldı:

1. Ailenin Bilgilendirilmesi: Kekemeliğin nedenleri, yanlış bilinenler ve ebeveynlerin günlük hayatta nelere dikkat etmesi gerektiği detaylı biçimde konuşuldu.
2. Oyun Temelli Akıcılık Çalışmaları: Çocuğun kendini güvende hissettiği, baskıdan uzak bir oyun ortamında; yavaş konuşma, birlikte ritim tutma ve nefes farkındalığı çalışmaları yapıldı.
3. Olumlu İletişim Ortamı: Aileye; sözünü kesmeme, cümleyi çocuğun yerine tamamlama alışkanlığını azaltma ve “sen de anlatmak istediğini bitirebilirsin” mesajını veren tutumlar konusunda rehberlik edildi.
4. Ev Çalışmaları: Kısa hikâye kitapları üzerinden her gün 10 dakikalık “sadece dinleme ve sabırla bekleme” rutini oluşturuldu.

Sonuç ve Kazanımlar

Yaklaşık 12 seanslık sürecin sonunda:

• Takılma sayısı ve şiddetinde belirgin azalma,
• Özellikle aile içi konuşmalarda çocuğun daha istekli şekilde söze katılması,
• Okulda öğretmen geri bildirimlerine göre, parmak kaldırıp kendini ifade etmeye daha çok gönüllü olması

gözlendi. Kekemeliğin tamamen yok olması her zaman kısa sürede mümkün olmasa da, erken dönemde başlanan terapi ve aile iş birliği sayesinde akıcılığı destekleyen güçlü bir temel oluşturuldu.